Leven in Burao, Somaliland kan best saai zijn - vooral buiten kantooruren. Ons leven is beperkt tot een kantoor, een huis en wat veldbezoeken.
Gelukkig leven we met een paar mensen in een groot huis. Dus lopen we elkaar niet voor de voeten. En toppunt van het huis is ons dakterras. Daar brengen we heel wat uren door. Overdag om te genieten van de zon en 's avonds van de koelte en zonsondergangen. Eigenlijk is het lang zo slecht nog niet.
En dus stuurde ik vorige maand keurig mijn registratieformulier op. Daarop ga ik aan per brief te willen stemmen. Dat betekent dat de gemeente Den Haag een stembrief naar mij toestuurt dat functioneert als stembiljet. Dat moet ik invullen en terugsturen naar Den Haag of de Nederlandse ambassade in Nairobi.
Maar help… tot op vandaag, 12 dagen voor de verkiezingen, heb ik die brief nog steeds niet. Hij wordt als het goed is opgestuurd naar mijn postadres naar Nairobi. Dan moet nog hier in Somaliland terechtkomen en vervolgens moet ik hem weer terugsturen. Ik ben bang dat het nooit meer gaat lukken.
Niet kunnen stemmen is best jammer. Het voelt zo heerlijk democratisch om jouw partij te kiezen.
De aanloop naar de verkiezingen is bijzonder interessant. Ik volg het via de media en mijn dagelijkse download van de ‘Met het oog op morgen’ podcast, om de lange, saaie avonden in Burao wat kleur te geven.
Sommige dingen veranderen nooit. Balkenende kan nog steeds niet articuleren. Wilders blijft slim bedachte, maar weinig diepe one-liners brillen. CU en SGP zijn nog steeds toonbeelden van degelijkheid, hoewel we Bas helaas zullen moeten missen.
En verder geniet ik van het gehakkel van Cohen die het maar niet lukt om zijn cijfers paraat te hebben of vrijelijk te debatteren. Ook verbaas ik me over het succes van Rutte; eens haast weggevaagd en gedoemd te mislukken is hij nu de rijzende ster aan een wellicht paarse hemel.
Dus al zit ik dan ver weg, ik leef deze dagen intensief mee met Nederland. En mocht ik deze keer niet kunnen stemmen, dan is er altijd nog het WK in Zuid Afrika. Met een zojuist vernieuwd satelliet-abonnement ben ik er zeker van dat ik dat in ieder geval niet hoef te missen.
Moge de beste winnen.
Tot op de dag van vandaag is Somaliland door niemand officieel erkend. Het heeft geen zitting in de Verenigde naties en Arabische Liga. Het enige land dat onlangs gehint heeft bereid te zijn Somaliland te erkennen, is Israel, maar voor heel discutabele redenen. Israel en erkenning van andere landen gaan sowieso niet zo goed samen.
Somalilanders die naar het buitenland willen reizen, kunnen dat niet tenzij ze een paspoort uit Somalië krijgen.
Ondanks het gebrek aan erkenning functioneert Somaliland intern als een geheel onafhankelijk land. Er is een verkozen overheid, ministeries, rechtssysteem, een nationale vlag en een eigen valuta. Vergeleken met Somalie is is de situatie in Somaliland stukken beter: geen anarchie, een betere humanitaire situatie en een legitieme overheid.
Een van deze twee zal voor de komende 5 jaar president worden van een land, dat voor velen geen land is, maar heeft aangetoond een stuk effectiever en veiliger te zijn dan het land waar het zich 18 jaar geleden van afscheidde.
